(1953.)
Category: Beograd njim samim
Sadrži slike i opis Beograda
Oranje asfalta ili beogradske laste
Slika “raskvarenih” ulica u Beogradu. Radnici kao “vesnici proleća” i jedna odlična karikatura. Kraj pedesetih i početak šezdesetih …
(1956.)
Na barikadama “kućnih saveta”
Lepotice nestale države i izgubljenog vremena
Januara, te 1929. godine, desile su se dve bitne stvari. Obznanjena je suspenzija političkih prava u Kraljevini, sa jednim zarezom i tri naroda u imenu i objavljen je poziv na takmičenje u lepoti. Šezdeset godina kasnije, politički entitet – sukcesor negdašnje Kraljevine, implodirao je i raspao se u paramparčad. Biranje najlepše među lepim ženama traje do dana današnjeg, a nastaviće se, takve su prilike, i u sutrašnjem i mnoštvu dana nakon nas. Mudrost izvući nije teško. Između kruna kraljevina i lepote žene, uvek je celishodnije izabrati ovo drugo. Tu makar jasno vidite šta se izabrali.
Continue reading Lepotice nestale države i izgubljenog vremena
Beograd – rodni grad Pere Mitića, cvećara
Beograd – varošica u Srbiji, 140 km severno od Kragujevca. U međuvremenu je postao neka vrsta grada, mada se bolje može okarakterisati kao zbir nekoliko manjih gradova, koji su međusobno povezani neredovnim linijama gradskog prevoza i razdvojeni, često apsurdnim linijama svojih opština. Mesto koje drži do mitske tradicije koja nalaže da se nikada ne sme imati metro.
(1950.)
(1945.)
Terazije – od turskog vodovoda do ulice koja to nije
Ulica i trg istovremeno; 450 metara najpoznatijeg beogradskog urbanog brenda
Srce jednog grada
Continue reading Terazije – od turskog vodovoda do ulice koja to nije
Zvuci kojima se zidao grad
Pedesete, dekada u kojoj je prestoni jugoslovenski grad žustrim koracima i notama svojih muzičara, hitao ka budućnosti, koja je iz poratne perspektive i mogla izgledati samo “svetla”.
(1954 /1959.)
O šeširdžijama i bogovima
Slikovno poređenje gradova nije isto što i sentimentalne komparacije kroz porodične albume. Slikama ih tih albuma, prilazimo sa željom da se lako osmehujemo naivnosti pokojne strine iz vremena kad je bila šiparica. Na starim slikama, drage likove doživljavamo kao mlade, dok smo navikli da slike rodnih gradova iz prošlosti predstavljamo starim. Niko tu ne greši, sve je potpuno tačno, samo su ulice, zgrade i pejzaži sa gradskih slika, od pre vek i kusur, ono što nam, u poređenju sa slikama bližim vremenu naših života, ne budi toliko uspomene, koliko neizrecivu količinu sete.
(’50.)
Prohujalo sa pionirskim maramama
1947. godine na padinama Košutnjaka, oko novooformljenog Pionirskog grada, stvorena je prava beogradska Pionirska železnica. Funkcionisala je do polovine 1952. a zvanično prestala sa radom krajem 1953. godine. Bila je to valjda prva utopistička ideja “novog sveta” sa crvenim maramama, zastavama i zvezdama na kapama, koja se ugasila u lakoplamtećem žaru sopstvenog naivnog zanosa.
Dokumentarni film o pionirskoj železnici u Beogradu iz 2013. autora Petra Petrovića, nalazi se na linku:
https://www.youtube.com/watch?v=jj4ykTENrHo
Pešaci i pioni
Da li su pešački prelazi prešli nas ili mi njih?
“Borba”, (1952.)
(1956.)
(1959.)
Prošlost kao eksponat
Leti, leti … avion!
Parkić po parkić – Beograd
BSK – vreme kada je Beograd imao svoj klub
Aleksandar Aca Simić, fotoreporter
Rođen u Beogradu 1898. Godine. Prve snimke načinio 1910. svojim starim aparatom “Mentor-refleks”. Apsolvirao arhitekturu, najpre u Parizu, potom u Beogradu. Od 1923. bio je zaposlen kao fotoreporter u “Ilustrovanom listu” a potom i u “Politici” u kojoj je ostao sve do 1941. Za vreme okupacije sarađivao je u kolaboracionističkom listu “Kolo”. Nakon oslobođenja radio u agenciji “Jugopres” i listovima “Glas” i “Duga”, a od 1952. godine radio je u “Borbi” kao urednik fotografije, sve do penzionisanja. 2011. godine Darko Ćirić je o njemu objavio knjigu “Gradski nomad”.
Aleksandar Simić (1898-1971)
Zamena sijalica na Terazijama
Hleb naš nasušni, upakovani
Udarnički park naših mladosti
Prohujalo sa fijakerom
1930. godine fijakeri odlaze sa beogradske kaldrme direktno u istorijske zabiti. Jedan od poslednjih beogradskih fijakerista sa svoja dva upregnuta “belca”, čeka barem još jednu mušteriju kod Uprave fondova (današnji Narodni muzej), u Vasinoj ulici. Dizgine često ne igraju nikakvu ulogu kada dođe čas u kome Vas proguta večnost.
(1930.)
Avionom iznad Beograda ’52.
“Beograd je divan grad. Naši ljudi ga vole i u oceni njegove lepote radosni su kada mogu da kažu da je posle Lisabona i Carigrada, Beograd treća varoš u svetu po lepoti svog prirodnog položaja. Grad svijen na obalama dveju reka – doista to i jeste. Nadletali smo Kalemegdan, Stara tvrđava vidi se kao na dlanu. Lepo je i to što čovek može tu lepotu da obujmi jednim pogledom, potseća ga na utiske sa neke izložbe posle razgledanja brižljivo napravljenih maketa”.
“Trolejbuska linija od Kolarčeve zadužbine do Trga Dimitrija Tucovića vidi se u svoj svojoj dužini. Terazije imaju velegradski izgled…uzana Balkanska ulica, blokovi kuća i kuća, drvoredi, mnoštvo vozila što liče na minijaturne igračke i prilike prolaznika, slike što se smenjuju brzinom filmske pantljike.”
“Duga”, (1952.)
